Η Παιδεία που λείπει σήμερα…

Η παιδεία του σύγχρονου Έλληνα είναι ανύπαρκτη. Διάβασα πρόσφατα ένα κείμενο του Χατζηδάκι (πηγή) που πραγματικά μου θύμισε τι λείπει από την Ελλάδα σήμερα – Πνεύμα…

Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό

«Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του ‘25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες.

 Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ’ την Κρήτη. Με φέραν το ‘31 στην Αθήνα απ’ όπου έλαβα την Αττική παιδεία – όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.

 Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ’ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν’ αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Έγινα τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.

 Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ’ απομάκρυναν απ’ τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι’ αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή – σαν ήρθε η απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

 Ταξίδεψα πολύ. Κ’ αυτό με βοήθησε ν’ αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.

 Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα έγραψα πολλά τραγούδια – δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, – μέσ’ απ’ τα οποία ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.

 To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω.

 Εξόφλησα τα χρέη μου το ‘72 κι’ επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ’ ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.

 Κι’ έτσι απ’ το ‘75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε ή υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ’ όλους τους απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ’ όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα χαρακτηριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ’ αυτή που λέτε την περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους, κατάφεραν ν’ αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.

 Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:

 Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι’ όχι εγώ.

 Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ’ αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.

 Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» – πού λένε – κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.

 Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα,
 τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες,
 τους εφησυχασμένους συνομήλικους,
 την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία
 την πάσα λογής χυδαιότητα
 καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.

 Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη «υψηλού πάθους». Γι’ αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

 ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
 Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980».

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η κατάντια της κρατικής ραδιοφωνίας…

Κατα κανόνα ακούω ΝΕΤ – ζω στο εξωτερικό και η ΝΕΤ (τουλάχιστον μέχρι πριν 2 χρόνια) είχε μια σειρά αξιόλογες εκπομπές… τώρα έχουν μειωθεί αισθητά, αλλά και πάλι υπάρχουν αξιόλογες εκπομπές..

 

η βραδυνή εκπομπή όπως (11 μμ) είναι επιεικώς απαράδεκτη – η εκφωνήτρια, με εμφανώς ειρωνικό ύφος, κατηγορεί τους πάντες και τα πάντα, χωρίς όμως να προσφέρει συζήτηση ή επιχειρημάτα’ φυσικά και ο δημόσιος λόγος είναι ενδειξη του πολιτιστικού επιπέδου μιας κοινωνίας.. είναι απαράδεκτο να προσπαθείς να περάσεις προσωπικές απόψεις ως δεδομένα, κυρίως μέσω κρατικών μέσων και χωρίς την ύπαρξη διαλόγου.

ο κάθε τυχαίος έχει γίνει ειδικός, και προσπαθεί να περάσει τη σοφία του στους άλλους…..

από την άλλοι οι πιο αξιόλογες, και ανεξάρτητες εκπομπές κόπηκαν, ενώ αυτοί που μέινανε, αν και παιδιά του συστήματος το παίζουν επανάστάτες….

ντροπή και άισχος……..

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο γιγαντας Τσίπρας…

Ο γιγαντας Τσιπρας μίλησε και αποφάνθει: για όλα φταίει ο καπιταλισμός, και εμείς πρέπει να το ξεπεράσουμε… μπράβο γίγαντα, θα έλεγα της Ιστορίας γιατί θα προσπεράσουμε τον καπιταλισμό με το άκρως πετυχημένο μοντέλο του σοσιαλισμού….

– που δεν επιβίωσε ουτε 90 χρόνια

– που εξαφάνισε κάθε αντιφρονούντα

– που εξαθλίωσε εκατομύρια ανθρώπων

– που δημιούργησε μιά άρχουσα τάξη, που συνεχίζε να ευημερεί στο καπιταλιστικό σύστημα

ναι λοιπόν, εκεί να μας πάει ο συριζα και ο τσίπρας… οχι 500 χρόνια πριν, αλλά στη λίθινη εποχή (γιατί ως γνωστόν οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου έχουν και περιβαλλοντικές ευαισθησίες….) 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Εις το Επανιδείν

Σήμερα έφυγε ο Δημήτρης Μητροπάνος’ πολλά θα γραφτούν πολλοί θα μιλήσουν –

εγώ απλά θα τον ευχαριστήσω – πρωτοετής στη γεωλογία το «πες μου που πουλάν καρδιές» μου άλλαξε το τρόπο που σκεφτομαι την τέχνη, και πως αυτή επηρεάζει τον άνθρωπο, τον καθένα μας….

Πες μου πού πουλάν καρδιές να σου πάρω μια
πες μου πού πουλάν χαρές να σου πάρω δυο
πες μου πού πουλάν ψυχές να σου πάρω μια
πού πουλάν αϊτόφτερα να σου πάρω δυο

Θέλω να ‘χεις δυο καρδιές
ν’ αγαπάς διπλά τον κόσμο
θέλω να ‘χεις δυο ψυχές
γιομάτες να ‘ναι δυόσμο
θέλω να ‘σαι αετός

Πες μου πού πουλάν καρδιές να σου πάρω μια
πες μου πού πουλάν ψυχές να σου πάρω δυο
πού πουλάν τις Κυριακές τις γιορτές τις σκόλες
πες μου πού πουλάν χαρές να στις πάρω όλες

Θέλω να ‘σαι αετός
σ’ αψηλά να πας λημέρια
το κρασί σου ήλιου φως
και να κερνάς τ’ αστέρια
θέλω να ‘σαι αετός

ακολουθει μια ανεπανάληπτη ερμηνεία (από το πρώτο cd που αγόρασα) όπως την βρήκα online…

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αλίμονο

Βίντεο | Posted on by | Σχολιάστε

Το γελοίον του θέματος

Τυχαία ακουσα για το γεγονός με τον μεγαλοΠασόκο! δεν ξέρω ακριβώς τι έγινε, αλλά ξέρω ότι η τιμωρία του πρέπει να είναι παραδειγματική’ όχι τόσο για το γεγονός, όσο για την έκταση που πήρε και την ανάρμοστη συμπεριφορά του Πασόκου. Τον άκουσα λίγο στο δελτίο του Σκαι και ήταν προκλητικός. Τέτοια συμπεριφορά (η μεγάλη προσφορά του Ανδρέα στην σύγρονη Ελληνική κοινωνία) αλλά και η πρωτοφανής ατιμωρησία οδήγησε την Ελλάδα εκεί που είναι τώρα…

ακολουθεί ένα ενδιαφέρον άρθρο από το Ταχαλια 

Κουλούρης και λαϊκή κοινωνιολογία  (Πηγή: taxalia)

του Σωτήριου Καλαμίτση
Δεν είμαι κοινωνιολόγος και, συνεπώς, δεν νομιμοποιούμαι να κάνω κοινωνιολογική ανάλυση του φαινομένου «Κίμων». Έχω, όμως, εμπειρικές γνώσεις κοινωνιολογίας τουλάχιστον εφάμιλλες όλων των δημοσιογράφων που κάνουν στο γυαλί αναλύσεις κοινωνιολογικές, συνταγματικές, στρατιωτικές, διπλωματικές, ιατρικές, χημικές και ούρων. Ως δικηγόρος, λοιπόν, μπορώ να πω ότι είμαι σε θέση να αναλύσω το φαινόμενο «Κουλούρης» με γνώμονα και..
βάση αποκλειστικώς και μόνο το περιστατικό της 08.01.2012 που συντάραξε το πανελλήνιο. Θα το κάνω όπως ένας καθηγητής μπορεί να αντιληφθεί το επίπεδο των γνώσεων ενός φοιτητή της Νομικής με την ερώτηση «Αναλύστε μου ποιές δικαιοπραξίες καταρτίζονται τη στιγμή που καταφθάνετε στο περίπτερο, τείνετε 10Λ στον περιπτερούχο και παίρνετε σε αντάλλαγμα μία τσίχλα, καθώς και ποία τα δικαιώματά σας σε περίπτωση που η συσκευασία της τσίχλας δεν είναι ερμητικώς κλεισμένη».
Πρώτ’ απ’ όλα θα παραθέσω ένα κείμενο του εκπαιδευτικού κ. Δαμιανού Βασιλειάδη, ο οποίος γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα του ΠΑΣΟΚ.
«Με αφορμή τα τραγελαφικά του κ. Κίμωνα Κουλούρη
του Δαμιανού Βασιλειάδη, ιδρυτικού και ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικού Γραμματέα των Φίλων του ΠΑΚ Γερμανίας 1973 -1974 Αθήνα, 10.1.2012
Κατά την διάρκεια της δικτατορίας 1967 -1974 (γράφω την ημερομηνία για τους νεότερους, που έτσι όπως είναι η παιδεία μας και οι προπαγάνδα των Διαπλεκομένων, μπορεί και να μην άκουσαν ποτέ ότι υπήρξε δικτατορία στην Ελλάδα), διοργανώσαμε στην πόλη Ντάρμστατ της Γερμανίας ένα Πανευρωπαϊκό Συνέδριο, όπου πήραν μέρος αντιπροσωπείες απ’ όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου, όπου είχαμε οργανώσεις του ΠΑΚ.
Το περίφημο αυτό σεμινάριο, στο οποίο φυσικά ήταν παρών και ο Ανδρέας Παπανδρέου, έλαβε χώρα από τις 23 -26 Μάη 1974.
Θα παραθέσω την εντύπωση που έκανε στον σύντροφο Γιώργο Παπαγιαννόπουλο από την Ιταλία, η παρουσία για πρώτη φορά του Κίμωνα Κουλούρη από την αντιπροσωπεία της Αγγλίας, τον οποία εμείς δε γνωρίζαμε.[1]
Το απόσπασμα από το βιβλίο του:
«Το ενδιαφέρον μου ξαναστράφηκε στην κουβέντα που συνεχιζόταν. Τοποθετιόταν ένας τύπος από την εκπροσώπηση της Μεγ. Βρετανίας. Φορούσε άσπρο κοστούμι κυριλέ και κρατούσε στο χέρι μια πίπα. Μίλαγε μικτά καθαρεύουσα και δημοτική με πολύ στόμφο και πρέπει να’ ταν κάποιος πολύ σπουδαίος, τουλάχιστον αυτό έδειχνε το ύφος του. Όταν προσπάθησα να καταλάβω τι λέει, διαπίστωσα ότι γι’ αυτόν δεν είχε σημασία τι ακριβώς έλεγε, αλλά απλά μιλούσε. Ήταν ο ένας απ’ τους τέσσερεις που’ χαν έλθει από την Αγγλία και λεγόταν Κίμωνας. Οι άλλοι τρεις ήταν ο Ζαφειρόπουλος, ο Αλέπης και η Βάσω.[2] Κάποια στιγμή τελείωσε ο χρόνος του και κάθισε. Στράφηκα προς τους διπλανούς:[3] Κανείς δεν είχε καταλάβει τι ήθελε να πει, τους κάνει όμως εντύπωση η εμφάνισή του. Ανοησίες».
Δε χρειάζεται να σχολιάσω ο ίδιος το περιστατικό. Απλώς να συμπληρώσω λίγο τη σκηνή: Εμείς οι υπόλοιποι με τα αμπέχονά και τα (επαναστατικά μας!!!) ζιβάγκο μας (τρόπος του λέγειν, αλλά και όχι) και ένας τύπος, σαν την μύγα μεσ’ το γάλα. Όπως ήμασταν αμφιθεατρικά τοποθετημένοι, και ο Κίμωνας με αυτή την περιβολή και αυτό το ύφος, μας έκανε όλους φοβερή εντύπωση, που πιστεύω ότι κανείς που παραβρέθηκε σ’ εκείνο το σεμινάριο δεν θα ξεχάσει.
Και ο επίλογος. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κράτησε τον Κίμωνα και όλους του «Κίμωνες» και διέγραψε τον Γιώργο Παπαγιαννόπουλο και όλους τους συντρόφους μας που σε ανύποπτο χρόνο τάχτηκαν στον αντιδικτατορικό αγώνα και κράτησε δίπλα του όλους τους καιροσκόπους οσφυοκάμπτες καριερίστες, για να μην πω τίποτε χειρότερο, που θα ’πρεπε. Εγώ παραιτήθηκα το 1977 παρακαλώ καταγγέλλοντας τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι πρόδωσε τις αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη. Η παραίτησή μου ήταν ολόκληρο βιβλίο με τίτλο: ΠΑΚ – ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα, από το οποίο θα παραθέσω ένα μονάχα προφητικό κομμάτι, για να γνωρίζει ο κόσμος μέσω του διαδικτύου τουλάχιστον αυτά που αποκρύβουν επιμελώς οι Διαπλεκόμενοι με τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης που διαθέτουν: «Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, τα πρώτα αχνάρια, τις πρώτες αμυδρές ενδείξεις ότι ακολουθούμε λαθεμένη τακτική, άρχισα ν’ αποκτώ με το κυνήγι των παλαιοκομματικών και τη μέθοδο που ακολουθούσε το κίνημα τότε. Οι ενδείξεις έγιναν πια βεβαιότητα, πριν από το προσυνέδριο, στις 16 Μαρτίου 1975, και ύστερα ό,τι ακολούθησε μετά απ’ αυτό. Από κει και πέρα μου ήταν τελείως ξεκάθαρο ότι ακολουθούμε καθοδική πορεία…Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά απολύτως ένδειξη ότι ο κατήφορος αυτός θα σταματήσει».[4]
Πάλι για την ιστορία να αναφέρω ότι η μεγαλύτερη προσφορά του Κίμωνα Κουλούρη στο ΠΑΣΟΚ και στην Ελλάδα ολόκληρη, (στην υφήλιο δεν έχει φτάσει η χάρη του!) δεν ήταν μόνο ότι γνώρισε τον Χρήστο Παπουτσή στον Ανδρέα (που δεν ευσταθεί), αλλά (αρχές του 74) και τη Βάσω Παπανδρέου, τη γνωστή Βάσω Παπανδρέου.[5]»

Ας έλθω, όμως, στο θέμα που είναι μία προσπάθεια κοινωνιολογικής ανάλυσης αυτών που βιώσαμε επί 2ήμερο με αφορμή το δράμα του Κίμωνος.
Όπως λέει το βιογραφικό του που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης, γεννήθηκε την 01.11.1940, ήτοι την τρίτη ημέρα από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Συνεπώς, έκλεισε τα 65 την 01.11.2005, οπότε και θα έπρεπε να ανανεώσει την άδεια οδήγησης. Η ανανέωση ισχύει για 3 έτη και μπορεί να επαναλαμβάνεται ανά 3ετία εσαεί. Διαδίδεται ότι η άδεια είχε λήξει το έτος 2009. Εικάζω, λοιπόν, ότι την ανανέωσε άμα τη συμπληρώσει του 65ου έτους, οπότε θα έπρεπε να λήγει το 2008. Αν έληξε το 2009, σημαίνει ότι την ανανέωσε το 2006, ήτοι με καθυστέρηση και κατά παράβαση του νόμου. Εν πάση περιπτώσει κατελήφθη εν έτει 2012 οδηγών χωρίς να είναι εφοδιασμένος με άδεια οδήγησης εν ισχύι. Το ελάχιστο που σημαίνει τούτο είναι ότι ο Κίμων αδιαφορεί για τους νόμους. Αν συνεκτιμήσουμε, μάλιστα, ότι διετέλεσε και αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών, άρα αρμόδιος και για τη χορήγηση αδειών οδήγησης, αντιλαμβανόμεθα ότι η παράβαση αυτή αποτελεί επιβαρυντική περίπτωση για την εξαπόλυση εναντίον του κατακραυγής.
Πέρασε από 2 ή 3 κόκκινους σηματοδότες αδιαφορώντας τόσο για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα άλλων που θα μπορούσαν να έχουν διασταυρωθεί μαζί του και να περνάνε νομιμότατα με πράσινο όσο και για τη ζωή της κόρης του που επέβαινε του αυτοκινήτου του. Δεύτερη σοβαρή παράλειψη για έναν τέως Αναπληρωτή Υπουργό Μεταφορών, σοβαρότατη δε για ένα πατέρα.
Οδηγούσε χωρίς να φέρει μαζί του α] Δελτίο Αστυνομικής Ταυτότητος, β] άδεια οδήγησης φυσικά και γ] ασφαλιστήριο αυτοκινήτου. Δεν γνωρίζω αν είχε πληρώσει τα τέλη κυκλοφορίας του 2011 και προηγουμένων ετών. Πρόκειται για συνηθισμένες παραβάσεις, τις οποίος ο κ. Χάρης Καστανίδης έχει υποβαθμίσει σε επίπεδο πταίσματος τιμωρούμενου με πρόστιμο, οπότε ο Κίμων μάλλον είχε φιλοσοφήσει το θέμα και είχε αποφασίσει να λέει «πληρώνω και γ..ώ τον νόμο».
Δεν σταμάτησε με το πρώτο σήμα των αστυνομικών, οι οποίοι αναγκάστηκαν να τον καταδιώξουν. Δεν μπορώ να πιστέψω πως βιαζόταν, αλλ’ απλώς θέλησε να ξεφύγει όπως ο τελευταίος μικρομπαγασάκος ή πάμπτωχος που τρέχει για να αποφύγει ένα πρόστιμο.
Αφού τον ακινητοποίησαν οι αστυνομικοί, τον κάλεσαν να εξέλθει του οχήματος. Εκείνος ηρνήθη, οπότε τον βούτηξαν και τον έβγαλαν έξω. Ορθώς πράττοντες, λέω εγώ, αφού διέπραξε το αδίκημα της απείθειας και έπρεπε να κρατηθεί για τα περαιτέρω.
Εν συνεχεία διαπιστώθηκε η έλλειψη όλων των προαναφερθέντων εγγράφων, οπότε οι αστυνομικοί τον κάλεσαν να τους ακολουθήσει στο τμήμα προς αναγνώριση. Στο σημείο εκείνο εθίγη ο Κίμων και τους είπε «Ξέρετε ποιος είμαι εγώ;» επιδεικνύοντας τον τσαμπουκά του. Ίσως και να τους είπε «Δεν ξέρετε ποιος είμαι εγώ;», πράγμα που είναι κάτι διαφορετικό από το προηγούμενο, διότι δείχνει την απορία του που τα μειράκια της ομάδος ΔΙΑΣ δεν ανεγνώρισαν τον πιο αναγνωρίσιμο άνθρωπο στην ελληνική επικράτεια.
Εκεί τα πήραν ελαφρώς οι αστυνομικοί και επέμειναν να τους ακολουθήσει, οπότε εκείνος μπήκε στο αυτοκίνητο και προσπάθησε να διαφύγει περνώντας πάνω από το πόδι του ενός μειρακίου. Τότε τον μπαγλάρωσαν και τον πήγαν σηκωτό στο τμήμα και καλά του έκαναν, διότι μόλις είχε διαπράξει το πέμπτο και έκτο αδίκημα: αντίσταση κατά της Αρχής και απλή σωματική βλάβη.

Εδώ τελειώνει η περιγραφή του περιστατικού, όπως την κατέγραψα με βάση τις πληροφορίες των δημοσιογράφων και τις περιγραφές του ίδιου του Κίμωνος. Ακολούθησε η ενασχόληση όλης της χώρας με τον Κίμωνα, ενώ βλέπουμε τον 13ο και 14ομισθό να φεύγει μέσα από τα χέρια μας, η καταγγελία των Ειδικών Φρουρών στην Εισαγγελία Αθηνών, η απονομή ευσήμων από τον υπουργό ΠΡΟ-ΠΟ στους άνδρες της ΔΙΑΣ και η έκρηξη του Κίμωνα που απεκάλεσε τον υπουργό ΠΡΟ-ΠΟ αγνώμονα που δεν σκέφτηκε ουδ’ επί στιγμήν ότι αυτός, ο υπουργός, γνωρίστηκε με τον Ανδρέα και ακολούθησε τη λαμπρή πολιτική σταδιοδρομία του, την τόσο καταστροφική για τη χώρα, χάριτι Κίμωνος.
Και πού είναι τα κοινωνιολογικά στοιχεία της υπόθεσης; θα αναρωτηθείτε. Ιδού: στο αυτοκίνητο του Κίμωνος επέβαινε η 15χρονη κόρη του, η οποία
Έβλεπε τον πατέρα της να παραβιάζει σερί τα φανάρια δίνοντάς της μαθήματα οδηγικής συμπεριφοράς. Τί να σκεφτόταν άραγε εκείνη την ώρα το κορίτσι; Ίσως σκεφτόταν ότι είναι ενδεχόμενο να σκοτωθούν οι ίδιοι, αλλά και να σκοτώσουν και κάποιον άλλο που δεν φταίει, ίσως ότι ο πατέρας της δικαιούται να μη σέβεται τον ΚΟΚ, διότι είναι τέως υπουργός και μπορεί να συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, αφού έτσι συμπεριφέρονται όλοι οι υπουργοί, εν ενεργεία ή μη.
Παρακολούθησε τις στιχομυθίες με τους νεαρούς αστυνομικούς και αντελήφθη ότι ο πατέρας της οδηγεί χωρίς άδεια οδήγησης, χωρίς να φέρει την ταυτότητά του και χωρίς να έχει ασφαλισμένο το αυτοκίνητο. Τότε θα κατάλαβε γιατί δεν της έχει πει ποτέ ο πατέρας της να φέρει μαζί της πάντοτε την ταυτότητά της, όπως ορίζει ο νόμος για όλους τους πολίτες αυτής της χώρας.
Όταν θα είδε τους αστυνομικούς να βγάζουν τον πατέρα της βίαια από το αυτοκίνητο, ασφαλώς και θα στενοχωρήθηκε για τη βαναυσότητα αυτών των ανθρὠπων, αφού επρόκειτο για τον πατέρα της και όχι για κάποιο κατακάθι της κοινωνίας που δεν ανέχεται αστυνομικούς ελέγχους.
Συνοδεύοντας τον πατέρα της στο Τμήμα διαπίστωσε πού οδηγούνται όλοι όσοι προσάγονται βιαίως προς διακρίβωση στοιχείων μετά από πορείες και διαδηλώσεις. Θα άκουσε, βέβαια, τον πατέρα της να βρίζει Θεούς και Δαίμονες που τόλμησαν οι αστυνομικοί να εφαρμόσουν τον νόμο, όπως πρέπει ή θα έπρεπε να κάνουν με κάθε πολίτη όσο ανώνυμος ή όσο επώνυμος και αν είναι.
Τέλος, θα έφυγε με τον πατέρα της να πάνε στο σπίτι και βάζω στοίχημα ότι θα του είπε: «Προς τι όλος αυτός ο χαμός ρε μπαμπά; Τι θα πάθαινες, αν σταματούσες και σου έριχναν ένα πρόστιμο;». και βάζω και δεύτερο στοίχημα ότι ο μπαμπάς της θα της είπε «Εσύ να σωπάσεις. Είσαι πολύ μικρή ακόμη για να ξέρεις».

Κάπως έτσι βγήκε και η ρήση «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Οι μ..κίες που κάνουν οι γονείς αποτελούν παιδευτικό παράδειγμα για τα παιδιά. Είμαι βέβαιος ότι η νεαρά Κουλούρη δεν θα οδηγεί όταν μεγαλώσει με τον τρόπο που οδηγούσε ο πατέρας της την 08.01.2012, τότε που παρ’ ολίγο να τη σκοτώσει.
Σωτήριος Καλαμίτσης

[1] Βλ. Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Η σκοτεινή πλευρά του Ήλιου, εκδ. «Οδυσσέας», Αθήνα1989, σ. 93.
[2] Η Βάσω είναι η γνωστή και μη εξαιρετέα Βάσω Παπανδρέου, που προσχώρησε στην οργάνωση του ΠΑΚ την άνοιξη του 1974. Είναι αυτή που για πρώτη φορά, (ήταν η πέμπτη, αν δεν απατώμαι), με σπαραξικάρδια καρδιά, ψήφισε τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις για να σώσει και αυτή, όπως και οι άλλοι «εθνοσωτήρες» εθνοκάπηλοι, την Ελλάδα.
[3] Για την ιστορία, στους διπλανούς καθόταν η σύντροφός μου υπό τη διπλή ιδιότητα, με την οποία έκανε ο Γιώργος τα σχετικά σχόλια., κάπου στο υπερώο.
[4] Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, ΠΑΚ -ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα, εκδ. «Διάλογος», Αθήνα 1977, σ. 12-13.
[5] Πολλοί Συνέλληνες δεν γνωρίζουν ούτε τη Βάσω Παπανδρέου, ούτε και τον Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και τους άλλους που συνετέλεσαν, ώστε να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Καλό είναι, για να κάνω και λίγο διαφήμιση στο άλλο μου βιβλίο, όπου αναλύω όλα αυτά: Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2007, να το διαφημίσω, γιατί το κατεστημένο, με μια προσφιλή έκφραση του Ανδρέα Παπανδρέου, έχει τα βιβλία μου καταχωρημένα στα απαγορευμένα βιβλία, για να μη μάθει ο Έλληνας πολίτης την αλήθεια. Ζούμε, βλέπετε σε μια χώρα όπου κυβερνάει το ψέμα. Αν όμως διαβάσει κάποιος από τα γραπτά μου, έστω αυτό το βιβλίο, θα καταλάβει τις αιτίες της κακοδαιμονίας της Ελλάδας από την μεταπολίτευση έως σήμερα. Σας λέω: Μή ψάχνετε! Δεν θα τις βρείτε αλλού!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε – άραγε ο συγγραφέας κοιτούσε στον καθρέφτη?

Την προηγούμενη εβδομάδα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» και επειδή βρισκούμουν μακριά από το σπίτι μου δίχως αλλη επιλογή – αλλά και λόγω του «αντιμνημονιακού» εξωφύλλου αποφάσισα να διαβάσω το βιβλίο –
ο πρόλογος ήταν ενθαρρυντικός – ο συγγραφέας παρουσιάζεται ως αριστερών πεποιθήσεων αλλά πιστός στο κυνήγι της αλήθειας και αντικειμενικός (εκτιμώ ιδιαίτερα όταν ο συγγραφέας φανερώνει τα πιστεύω του, και δεν το παίζει ουδετερος).
τα καλά σταμάτησαν εκεί – το βιβλίο δεν παρουσιάζει κανένα λογοτεχνικό ενδιαφέρον – και για να είμαστε δίκαιοι, σε αυτό τον τύπο βιβλίου δεν εχεις και ιδιαίτερες λογοτεχνικές αξιώσεις
το περιεχόμενο όμως είναι το λιγότερο γελοίο – ο συγγραφέας ωρύεται κατά του καπιταλισμού γιατι είναι σύστημα σκάρτο ακόμη και απώ θεωρητική άποψη – προσοχή, δεν πιστεύει ότι η εφαρμογή του δεν είναι σωστή, θεωρεί το σύστημα λάθος – ενώ θεωρεί το κομμουνιστκό σύστημα (σοσιαλιστικό) υπέροχο, χψρίς κανένα πρόβλημα και μάλιστα αναφωνεί «ή σοσιαλισμός ή θάνατος»! δεν αξίζει να αναφερθώ στην επιχειρηματολογία του βιβλίου (πχ. λέει ότι ο καπιταλισμός στα ~ 200 χρόνια παρουσίας του έχει προκαλέσει αρκετές οικονομικές κρίσεις, ενώ δεν συζητάει ότι ο κομμουνισμός κατερευσε σε λιγοτερο από εκατό χρόνια, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα πιστεύω του ως δεδομένα, ο καπιταλισμός δημιουργεί τακιξές διαφορές αλλά ο κομμουινσμός είναι παράδεισος κτλ) αλλά στο λυπηρό γεγονός ότι ενας μορφωμένος Έλληνας, σχετικά νεαρός, με δύναμη να επηρεάζει το κοινωνικό σύνολο (δημοσιογράφος) έχει τέτοιες απόψεις….
καταρχην – όλα τα συστήματα, στη θεωρητική τους μορφή είναι πολύ καλα, εως άριστα – μολις όμως μπει στην εξίσωση ο παράγοντας άνθρωπος τοτε αρχίζει η κατηφόρα. η Ιστορία το δείχνει, κάι όποιος δε θέλει να το δει ή είναι απαιδευτος, ή έχει σκοπιμότητες.
επιπλέον – έχοντας πρόσφατα διαβάσει τα 3 βίβλια του Παπαθεοδώρου, οι κόρες της λησμονιάς, και διάβαζοντας τώρα την αθέατη πλευρά του εμφυλίου του Γκαγκούλια – δεν μπορώ να διανοηθώ ότι μπορεί να υπάρχουν τόσο ακραίες τάσεις κομματισμού – τέτοια στάση μόνο σε επιπλέον διχασμό μπορεί να οδηγήσει
η Ελλάδα μας έχει κορεστεί από επαναστάτες του καναπέ, που διαμαρτύρονται σε όλα και για όλους αλλά καλή και η ζωή μας…….
τετια βιβλια, ίσως το 3ο που δεν εχω καταφέρει να τελειώσω μέχρι τώρα, δείχνουν την πολιτιστική μας κατάντια..

μια ερώτηση – όταν ο συγγραφέας έγραφε τον τίτλο κοιτούσε στον καθρέφτη?

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε